bardolinogardameeritalie

Altijd als ik aan Bardolino denk krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Negentien was ik, vers van het VWO wist ik niet wat ik wilde studeren. Dan toch maar een jaartje buitenland. Doel: aan iedereen (lees: aan mezelf) kunnen bewijzen dat ik het in mijn eentje kon redden. Dat …

Lees verder →