BestemmingenDuitslandVakantieblogsWintersport

Wintersport dag 6: de aanhouder wint

Om zeven uur worden we wakker. Louise meldt zich vroeg vandaag. De jongens zijn ook al op; ik hoor ze de cruesli uit hun bakjes lepelen. Ik rek me uit, pak Louise uit haar bedje en denk weer aan gisterenavond. Het was al laat, toen Huib en ik erover spraken: mijn ski-ervaring op deze wintersport vakantie. De vakantie vind ik werkelijk heerlijk, maar betreft het skiën voel ik me inmiddels een beetje ‘buiten de groep’ vallen. Huib, Hugo en Marcus kunnen skiën, ik niet. Ik benijd ze. Ik zie wat een pret ze hebben, met hun rode koontjes van de kou en hun verhalen over hoe hard ze de berg af gingen met z’n drietjes. Maar ik kan niet meepraten.

Ik wil skiën!

Want ja, ook al ben ik zondag enigszins vooruit gekomen, wat ik daar deed kan ik nog geen ‘skiën’ noemen (lees hier mijn strijd terug). Twee dagen heb ik spierpijn gehad van alle spanning die ik, angstig als ik was, op mijn lichaam had gezet. Bijna wilde ik wintersport opgeven. Maar gisterenavond besloot ik: met dit gevoel wil ik niet naar huis. En dus neem ik vandaag nog een keer privé-les. Vanmiddag, van drie tot half vijf. Huib is erg blij, hij geeft me tips als “Sta ervoor open,” en “Ontspan.” Ook Hugo en Marcus zijn enthousiast. “Goed van je mam,” zegt Marcus lief.

Skileraar ‘ome Ben’

En zo vertrekken we met het hele gezin naar de piste van Winterberg. Daar hoor ik dat ik les heb van ‘ome Ben’. Terwijl Huib mijn skischoenen super strak voor me dicht klikt en de jongens met Louise in de sneeuw spelen, zoeken mijn ogen een oude man. Ome Ben zal zijn naam niet voor niets hebben, denk ik. Dan hoor ik mijn naam, en zie Ben naar me zwaaien. Een jongeman! Ben is 32 en komt uit Berlijn. Hij skiet al 25 jaar en is geweldig goed en helemaal zen. “We are easy and relaxed,” zegt hij steeds. En ik ontspan.

Geen angst meer op de latten

Misschien komt het door het halve pulletje bier, dat ik vlak voor de les weg klokte. Of misschien komt het wel, omdat ik er nu wél voor open sta. Hoe dan ook, ik ski gewoon, super easy en relaxed, met Ben naar de stoeltjeslift. Ik maak bochtjes, ik voel geen angst. Ik geniet. “Suzanne! Wat goed!” hoor ik verderop. Het is Alexandra, mijn lerares van twee dagen terug. Ze is blij verrast: “Wat een goed teken dat je toch weer op de latten staat!”. Ik voel me trots na mijn gestuntel van de afgelopen keer. Ben en ik pakken maar liefst twee blauwe pistes!

Whoehoe, daar ga ik

Whoehoe, daar ga ik!

Verkocht aan het skiën

Onderweg leert ‘ome Ben’ me van alles. Hoe mijn houding moet zijn, waar ik op kan letten. We doen oefeningen, en alles gaat echt heel goed. De sleeplift doe ik ook nog. Naar boven toe is het stil. Fijn stil. “Thank you,” zeg ik dan tegen Ben. “I thought skiing wasn’t so nice, but you made me do it. And I love it.” Ben is ook blij: “You bring sunshine into my heart by saying that.”, blij dat hij mijn ervaring op de latten heeft omgedraaid! En dan ski ik, vrijwel zonder hulp, helemaal ‘los’ en in control, de hele berg af. WAT. IS. DIT. GEWELDIG.

Morgen is al de laatste dag van ons wintersport avontuur. We gaan met het hele gezin kijken bij het WK bobsleeën! Dat belooft wat…

Suzanne

    Familie Sandberg

    Familie Sandberg

    Hallo! Wij zijn de familie Sandberg. Ons gezin bestaat uit moeder Suzanne, vader Huib, zoon Hugo, zoon Marcus en dochter Louise.

    Geen reacties

    Reageer nu

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.