Verenigde Arabische EmiratenWinterzon

Ras al Khaimah: relatief onbekend maar niet onbemind

Bijna druk ik voor de 3e keer op snooze. Te weinig slaap gehad vannacht. Het is nog vroeg. Maar straks heb ik spijt, dus hup er uit. Nu is er nog ruim voldoende tijd voor ik aan de slag moet. In m’n zwembroek, handdoek onder de arm, open ik de deur en stap een andere wereld in. 

Zacht geel licht laat m’n ogen wat knijpen, de aangename warmte sluit zich als een sluier om mij heen. Een zwoele zoete geur prikkelt m’n neus en de klanken van onbekende vogels vullen mijn oren. Ik voel me gelijk helemaal zen. Een tweetal kleine geelgebekte kraaitjes begroeten me vrolijk. Zij zijn al aan het ontbijt toe. Ik nog niet, de Arabische Golf roept mijn naam, we gaan zo dadelijk kennismaken.

Er is nog niemand op het strand, ik leg mijn handdoek op het eerste ligbed dat ik tegenkom. En nu de beslissing… langzaam en cool het water inlopen of als een malle een sprintje trekken. Ik besluit voor het laatste en maak me al rennend op voor de koele schok van het water. Die blijft echter uit, de zee is namelijk helemaal op temperatuur gebracht door de vrijwel altijd schijnende zon.

‘Sabah el gair Ras Al Khaimah!’

Oftewel, goedemorgen heerlijke vakantieplek…

strand-ras-al-khaimah

Ongeveer een week geleden wist ik niet dat ik hier zou zijn. Last minute kwam er een plek vrij op een Neckermann studiereis naar de Verenigde Arabische Emiraten, bedoelt om onze reisagenten te laten kennismaken met deze zonbestemming. Nu ben ik mee en ga ik Ras al Khaimah en Dubai vastleggen met mijn fotocamera. Het kan slechter.

strand-ras-al-khaimah

Vanochtend ben ik op pad met een lokale gids die me als eerste meeneemt naar het Nationaal Museum van Ras Al Khaimah. Schuin ervoor staat een ontmoetingsruimte waar een aantal heren in traditionele kledij al vroeg heeft plaatsgenomen op de bankjes onder het dak. We raken in gesprek met een van hen en binnen een minuut biedt hij aan om samen met hem te ontbijten. Super gastvrij! Ik bedank een aantal maal en excuseer me, we hebben maar een paar uurtjes en moeten door. Hij begrijpt het en we zeggen na het maken van een paar foto’s gedag.

museum

Met onze luxe terreinwagen rijden we later op de ochtend het verlaten Jazirat al-Hamra binnen, een dorp waar men tot in de jaren zestig leefde van de parels. Echter toen de gekweekte parel vanuit Japan zijn opmars maakte, werd het een moeilijk bestaan voor de inwoners. In 1968 verlieten de laatste van hen het dorp. Nu mag ik hier zijn, wat heel bijzonder aanvoelt. Ik loop door stoffige straatjes, langs een toren met lange scheuren en neem een kijkje in vervallen huisjes. Kom nergens iemand tegen. Ik probeer mij voor te stellen dat hier parelduikers leefden die handel dreven met kapiteins uit verre oorden. Dat hier kinderen renden in de smalle steegjes. Hun moeders die zorgden voor schoon water, de maaltijd en het delen van het laatste nieuws. De moskee die opriep voor het gebed. Nu hoor ik slechts wat geritsel in de struikjes.

Ik heb me weer aangesloten bij de studiegroep. Na het bezoeken van een aantal strandhotels – waar ik best graag als gast een tijdje zou verblijven om te genieten van de heerlijke buffetten,  aantrekkelijke zwembaden en fraaie stranden – stappen we in een aantal indrukwekkende 4-wheeldrives en rijden de woestijnduinen in op weg naar avontuur. En dat krijgen we! Na een paar minuten wordt de muziek goed hard gezet en verlaten we opgezweept door moderne Arabische klanken de karavaan. Het blijkt dat onze chauffeur zin heeft om zijn vaardigheden te tonen en slaat dus rechtsaf. Al hobbelend en glijdend door het mulle zand schieten we heen en weer door de auto, worden de grappen steeds beter en schateren we het letterlijk uit van het lachen. Na een aantal minuten sluiten we ons weer aan bij de rest van de wagens.

Ik ga helemaal op in de beleving, overal heuvels, het rode zand dat over de ramen stuift, de manoeuvres van de andere auto’s voor ons, het gezelschap van mijn medepassagiers. Wat een voorrecht om dit mee te maken. Als de zon bijna ondergaat maken we een stop en worden alle camera’s tevoorschijn gehaald. Daarna rijden we met ontstoken lichten in een schemerende wereld richting het bedoeïenenkamp waar we de avond zullen doorbrengen onder een helder sterrendak.

jeep-safari

Na een eenvoudige smakelijke maaltijd en de nodig animatie – ik ben even gevlucht toen er participanten uit het publiek werden getrokken – is het ontspannen met een shisha. Ik heb nog nooit waterpijp gerookt, maar de zoete geur en prikkelende muntsmaak zijn een perfecte afsluiting van deze mooie dag. Langzaam droom ik weg met de gedachte aan Dubai waar we morgenavond zullen arriveren…

Relaxte strandvakantie

Een half jaar geleden had ik nog nooit van Ras al Khaimah gehoord, nu ken ik het als een plek waar ik graag nog eens terugkom met mijn gezin voor een relaxte strandvakantie. Met uiteraard wat uitstapjes naar het fascinerende achterland. Dubai dat op slechts een uur rijden ligt, zullen we dan ook zeker meenemen in onze planning. Maar ach, voorlopig kan ik hier wel weer even op teren, het was mooi.

    Michel Dooijewaard

    Michel Dooijewaard

    Hi, ik ben Michel en ik werk mijn hele leven al in het toerisme, nou ja, uiteraard niet mijn hele leven. Van alles op kantoor, maar ook als host in Zuid Spanje. Tussendoor nog een tijd in Australië en Nieuw-Zeeland gewoond, gewerkt, gereisd. Voorheen hadden we iets meer avontuurlijke reizen, tegenwoordig vier ik vakantie met het gezin. En af en toe nog een reisje zonder…

    Geen reacties

    Reageer nu

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.